İlk kitabı gibi ikincisinde çoook güzel ve saf bir kitaptı. Mislina ve Akif Selim ile aşkın güzel bir şey olduğunu hissettim, Kadirle de aşkın acı tarafını gördüm ben, Kenan ile bazen aşkın öyle kolay eline gelmeyeceğini sabır ve saygı gerektiğini ve Ezgi ile de ne olursa olsun hayatın bir umutsuzluk üzerine koyulmayacağını bazen bir şeyleri unutmamız için zaman gerektiğini ve işin sonunda istersek mutlu olacağımı gördüm ben...
!! Spoiler!!
Mislina sevgilisine kavuşmuş, sardunyalarını mürekkep mavisine boyanmış, kendine sonsuz bir arkadaş seçmiş, portakal ağacına ise yeni bir üye eklemişti.
Akif Selim kendisine bir arkadaş bulmuş, kar çiçeğine kavuşmuş, hastalığın onu yaşattığı sürece hayat arkadaşını yanına almış ve onlara bir üçüncü eklemişti.
Kadir üniversite aşkını unutmuş kendi istediği bölümü okumuş ve sonsuz bir aşkla bakacağı hayat arkadaşını edinmişti bile.
Ezgi hayal kırıklıklarını yenmiş,yeniden hayata tutunmuş, kalbini bir kez ve son kez daha açmıştı.
Kenan sevgisini sabırla saklamış, sevdiği kadını ne olursa olsun beklemiş, onun ve kardeşlerinin her zaman yanında olmuştu.
Sevde ve berat ise aşkı beklemiş ve onu bulduklarında ise asla kaybetmemişlerdi.