Sahiden, bugün kendimizden başka neyi düşünüyoruz? En fazla ailemizi ya da yakın çevremizi... Yaşanılan olaylara, dünya düzenine, insanların geldiği noktaya toplumsal açıdan bakmayı unuttuk maalesef. Dünyada yaşanan haksızlıklara kayıtsız kalmayı şöyle bir yana bırakalım, yanı başımızda bile bir haksızlığı savunamıyor, karşı koyamıyoruz çoğu zaman. Bencilleştik, körleştik hatta bazen görmek istemedik. Ezilen, sömürülen halkların sesini duymaz, aç ve yoksul insanların acısını hissetmez, hiç uğruna verilen savaşlarda hayatını kaybeden insanları görmez olduk. Bu vurdumduymaz düzenimizde artık hiçbir zafer tam anlamıyla bizim zaferimiz değil. Fakat daha iyi bir gelecek uğruna verdiği mücadelede yenilgiye uğrayan tüm halkların mağlubiyetinde bizim de bir nebze etkimiz olduğunu inkâr edebilir miyiz?