Beş duyu organımız
Aslında koku duyumuzun bizi nasıl etki altına aldığını ama anlayamadığımız iç sesimizi anlatıyor. Yani aldığımız kokuyu algılıyor muyuz ya da bilinçaltında mı etkisini gösteriyor. Covidden sonra cidden kokulara körleştik mi ya da ona istinaden mi davranışlarımız? Harika bir romandı tavsiye ederim
Körleşiyorum- körleşiyorsun- körleşiyorEdebiyat
Ben Kien, Profesör Kien. Aslında unvanım bu olmamalı. Neyle uğraştığımı soranlara “Bir Kitaplığın Sahibiyim” diyorum. 25 binden fazla kitabım vardı. Onlara ne olduğunu size birazdan anlatacağım. Bütün insanları “değersiz” gördüğüm ortamda,sohbeti güzel bilge kitaplara sığındım.
Bu sabah saat yedi gibi biri bana gideceği adresi sordu. Cevap vermedim. Buna hakkım olduğunu düşündüm.Nazik bir beydi, duymadığımı düşünmüş olacak ki bir kez daha sordu.Merakla inceledim kendimi. Acaba cevap verecek miydim? Duyduğumdan fakat ona cevap vermek istemediğimden emin olan adam,arabadan indi ve üstüme yürüdü. Öfkelenmedim. İnsan yanında kitap taşıdı mi, birisiyle itişip kakismaktan elden geldiğince sakınmalıydı. Nazik demiştim ama vazgeçtim.Kaba biriydi,insandı. Bana öfkeliydi çünkü ona cevap vermeme hakkımın olduğunu bile bilmiyordu. Kitapları en çok da bu kaba insanlardan korumalı, bir de misafir çocuklarından..
Karım, adı Therese ya da hizmetçim. Ona böyle söylenmesinden hoşlanmaz. İnsanlar da normalde kitap okumaktan hoşlanmaz. Düşünsenize,hırsız bir eve girerken kitaplar dururken parayı bulma derdine düşer.
Ahmak!
Hizmetçim yok bu olmadı, karım yani önce hizmetçim sonra karım Therese’ye okuması icin verdiğim kitap bizi bir yastıkta kocattı. Kitap okurken görmüştüm onu, sırf başımdan savmak icin ona verdiğim en eskimiş kitabı öyle dikkatli okuyordu ki koca parmakları kitaba zarar vermesin diye eldiven dahi takmıştı. Ahh evlendiğimiz gün divana bıraktığım onlarca kitabı fırlatıp atmasaydı onu bir kadın olarak görebilirdim belki. İnsanın kişiliği dış görünüşünü de biçimlendirmekteydi. Hayır, hayır o tam bir ucube. Doğru yolu görüp de oradan gitmememek yüreksizlikti. Gidemedim, yani gittim ama tuvalete kadar. Kitaplarımın uğradığı hakarete saatlerce ağladım. Ey Konfüçyüs konuş hadi
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi·336 syf.·
2018 20. kitabı
Yüksek doz spoiler içerir
Körlük deyince uçsuz bucaksız bir karanlık zihnimde canlanıyor uyurgezer olmak gibi bir şey oysa bu beyaz bir körlüktü en azından ışık vardı ve sanırım tek ikramiyeydi böyle olunca insan kendini sis bulutunun içinde yürür gibi hayal eder ve bulutların dağılmasını bekler.
İlk körlük vakası trafik ışıklarında bir şoförün yeşil ışığı beklerken aniden kör olması yeşili değilde her yeri beyaz görmesiyle başlar "kör oldum,görmüyorum "diye bağırır insanlar şaşkınlık içerisinde bir yandan ne olduğunu anlamaya çalışırken bir yanda da ona yardım etmek isterler işte o anda bunu fırsat bilen biri yardımcı olabileceğini onu evine kadar götürebileceğini söyler evet bunu yaparda ama yaptığı iyiliğe karşılık adamın arabasını çalmıştır ya da almıştır diyelim adam bunu ancak karısı eve dönüp doktora gitmek istedikleri zaman anlar kızgındır böyle bir durumda bunun nasıl başına geldiğini anlamlandıramaz. .
Zaman kaybetmeden göz doktoruna gidilir muayeneden sonra gözünde herhangi bir patolojik sorun olmadığı gözünün gayet sağlıklı olduğu sonucuna varılır fakat bu doktor için garip bir vakadır böylesine ilk defa rastlıyorum ne olabilir acaba deyip başka bir doktor arkadaşıyla görüşür eve gidince tıp kitaplarında bir şeyler bulmak umuduyla karıştırır o sırada kör olur ama bunu gururuna yediremez usulca yatağına yatar işte o anda bunun bir salgın olduğunu anlar sabah yetkililere haber verir hastaneyi arar ;evet doktor doğru tahmin eder bu bir salgındır insanlar birer birer kör oluyor devlet hızlı bir şekilde hareket etsede bunun önüne geçemez ve kör olan kör olma ihtimali olan herkes toplanıp eski bir akıl hastanesine kapatılır gün geçtikçe sayıları artar ama yeterince erzak,temizlik malzemesi,ilaç vs.yoktur hem olsa da ne olur ki sonuçta hepsi kör olmuştu.
Oysa
Adı bilinmeyen bir ülkenin, adı bilinmeyen bir kentinde, adı bilinmeyen insanlarla...
Çünkü adlar önemsiz bazen ya da hep ama farkında değiliz-değildik. Ülkede birden yayılan bir körlük salgını , sadece hayal edin artık sizin için neler ne kadar önemli hale gelirdi ve neler önemsiz? Hangi sesi isterdiniz yanınızda, hangi ruhu? Hangi bedeni demiyorum kıyafet ev araba takı gösteriş nesneler vs.,bunlar anlamsızlaştı.. Uzuvlarımızdan en bariz ruhumuzu gösteren 'gözler-gözlerimiz' bembeyaz veya simsiyah bir dünyada ve artık işimiz bedenlerle değil ruhlarla..
- Ama şartlara göre değişir işler canım.
- Ama ya şartlara göre değilde ruhlara göre değişmeliyse işler 'canım'?
*
Saramagoyla tanıştık, iyi ki de tanıştık, anlatım betimleme incelik bunları kesinlikle okuyunca görün isterim. Bazen sorarlar ' sence ne okuyayım, ne önerirsin?' hatta bazen değil çoğu zaman aldığım soru ama okudugum kitaplar arasından kolay ayrım yapamam hepsi okunmalı gibi gelir, hangisini ayırt edeyim ki, kişiye göre zevkine göre önereyim diye düşünür cevaplarım. Artık önereceğim ilk kitaplardan 'Körlük'.. Çünkü fazlasıyla körleştik, gözlerimiz görürken ruhlarımız körleşti görmüyoruz birbirimizi ve ötesi(ni)...
*
Kitapta etkileyici aslında bir o kadarda basit(!) cümlelerden biri şu: ' Bir gün gözlerim yeniden görmeye başlarsa, başkalarının gözlerinin içine bakacağım, ruhlarını görebilecekmişim gibi,.. '
Peki sen ? En son ne zaman birinin gözlerinin içine baktın? Kıyafetine saçına başına orasına burasına değilde, statüyü gücü güçsüzlüğü açığını bulmayı önemsemeyip, yüzüne gülüp arkasından dakikalar sonra gıybetini yapabileceğin bir hata arar şekilde değilde, bambaşka yüzlerce şeyi önemsemeden, en son ne zaman birinin gözlerinin içine baktın ama gerçekten ama ruhunu görebilecekmiş gibi o samimiyetle