Birkaç yıl önce okuduğum, adı galiba mutluluk olan bir romanda denildiği gibi:"Biz, bu ülkenin okuryazarları, boşluğa düşen bir trapezci gibiydik. Doğu askısını bırakmış, Batı askısını da yakalayamadan aşağı düşmüştük. "
Gözyaşlarıyla okyanuslar dolduran Melek Tavus ile Meleknaz birleşiyor yavaş yavaş. Uzaklarda bir kadın, "İnsanlık ağacının kırılmış dalıyız biz" diyerek ağlıyor.