Zaman,kıvrıla kıvrıla akan,kollara ve dereciklere ayrılan bir nehirdi ve bir gün birinin onları bir yerde bulacağı umuduyla hikâye tortuları bırakırdı kıyılarına..
...bir bireyi diğerinden ayıran şey yetenek değil tutkuydu belki de. Ve tutku da, bir kalp huzursuzluğu değilse, yatağına sığmayan bir nehir gibi sınırlarınızı aşmak için yoğun bir özlem değilse,neydi?