Kübra Doğanlar
@kubraadoganlar
6 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Pal Sokağı Çocukları beni en çok Nemecsek için üzmüştü. Çocuk zaten sessiz sakin biri ama en sadık olan da o. Buna rağmen arkadaşlarının onu kullanması ve haksız yere suçlaması sinir bozucuydu. Özellikle değerini çok geç anlamaları bayağı üzücüydü. Kitap bana insanların bazen en iyi kalpli kişilere en kötü şekilde davrandığını düşündürdü. Nemecsek küçük görünüyordu ama aslında en cesur çocuk oydu.
Bir de kitapta çocukların dünyasının aslında büyüklerden çok farklı olmadığını görüyoruz. Güçlü olanın sözünün geçmesi, bazı kişilerin haksız yere suçlanması gerçek hayatta da var. Nemecsek’in değerinin en son anlaşılması da çok acıydı. Bence kitap burada güzel bir mesaj veriyor: Gerçek cesaret bağırıp çağırmak değil, gerektiğinde tek başına doğru olanı yapabilmek.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Körlük bence sadece bir salgın hikâyesi değil, insanın kendi iç körlüğünü anlatan çok güçlü bir roman. İnsanlar fiziksel olarak görme yetisini kaybedince değil, aslında birbirini görmeyi bıraktığında asıl çöküş başlıyor.
Kitapta en dikkat çeken şey, düzen ortadan kalkınca insanlığın da ne kadar hızlı değişebildiği. Kurallar gidince empati, ahlak ve dayanışma da zayıflıyor. Yerine korku ve güç ilişkisi geçiyor.
Bana göre kitabın en önemli tarafı “körlük” kavramını sadece fiziksel bir durum olarak değil, farkındalık eksikliği olarak kullanması. İnsanlar çoğu zaman gözleri açık olsa bile gerçekten görmüyor.
Doktorun karısı ise bu hikâyede farklı bir yerde duruyor. Tek gören kişi olması onu hem güçlü hem de çok ağır bir yük taşıyan biri yapıyor. O, olan biteni görüyor ve çoğu zaman buna dayanmakta zorlanıyor. Bu da aslında insan olmanın ne kadar zor bir şey olduğunu gösteriyor.
Çete lideri ve şiddet ortamı ise düzen çöktüğünde gücün nasıl kolayca kötüye dönebileceğini anlatıyor. Ama aynı zamanda sessiz kalanların da bu düzenin oluşmasında payı olduğunu hissettiriyor.
Genel olarak kitap bana şunu düşündürdü: İnsanlık büyük olaylarda değil, küçük davranışlarda ortaya çıkıyor. Ve bazen en büyük körlük, gerçekten görmediğimiz şey değil, görüp de önemsemediğimiz şeyler oluyor.
