Zira size bunun Tanrı'nın buyruklarına karşı gelmek olduğunu ve sırf bu sebeple dilimi tutmamın mümkün olmadığını söylersem sözlerimin ciddiyetine inanmakta güçlük çekecek, kurnazca bahanelere sığındığımı düşüneceksiniz; öte yandan size insan için en faydalı işin iyilik hakkında, kendimi ve sizi sorgularken benden işittiğiniz o diğer konular hakkında her gün konuşmak olduğunu, sorgulanmamış bir yaşamın yaşanmaya değer olmadığını söylersem yine inanmayacaksınız bana. Sizi bu konuda ikna etmek benim için son derece zor olsa da söylediklerim yine de doğrudur.
Hal böyleyken bilgeliğe, hakikate ve ruhun tekâmülüne önem vermeyip de servet sahibi olmaya, itibara ve şöhrete bu kadar önem veriyor olmaktan utanmıyor musun?