Bir adam her gün aynı bankta oturur, denize bakardı.
Kimse bilmezdi; oraya gelmesinin nedeni deniz değil, gelmeyen biriydi.
Bir gün gelmeyeceğini kabullendiğinde fark etti şunu: Beklemek bitince acı geçmiyor, sadece insan büyüyor.
Reklam
“İnsan bazen kaybettiklerine değil, onları kaybederken kendinden vazgeçtiği parçalara yas tutar.”
İnsanları fannusun içine hapseden tutsaklıklar olmasaydı, özgürlüğün tadını nasıl anlayacaktık ?
“Sessiz Kalanlar”
Bir söz vardır, söylenmez,
Bir bakış vardır, unutulmaz.
Ve bir insan…
Gider ama kalır.
Yağmur diner, iz kalır,
Gece biter, hüzün kalır.
Kalbin bir yerinde,
Adı geçmeyen bir sızı kalır.
Belki anlatamadık,
Belki sustuk fazlasıyla,
Ama içimizde büyüyen o şey—
Hiçbir dilin taşıyamadığı kadar ağırdı.
Ve biz,
Bir yanımız eksik yaşadık.
Bir yanımız hep dönmedi,
Bir yanımız… hep bekledi.