Sana ne diyebilirim ki cancağızım? Umutsuzluğu reddediyorum: ama bu reddedişi her gün yinelemek zorunluluğu kendi umutsuzluğunu kendi içinde taşıyor.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Sonra Baldwin her zamanki gibi direnerek, yılmadan, inatla yoluna devam etti. Sonunda gerçekleşecek "yeni bir ahlaka" hâlâ inandığı için değil, başka türlüsü elinden gelmediği için böyle yaptı.
Kafam bomboştu – daha doğrusu uyuşturulmuş, devasa bir yaradan farksızdı. Yalnızca bir tek şey düşünebiliyordum: Bir gün bunun için ağlayacağım. Önümüzdeki bir gün ağlamaya başlayacağım.
"Evine döneceksin ve oranın artık evin olmadığını göreceksin. Ve o zaman işte kendini gerçekten kötü hissedeceksin. Burada kaldığın sürece hiç değilse, günün birinde evime döneceğim, diye düşünebilirsin. N'est-ce pas? Haklı değil miyim?"
"Harika bir mantık bu" dedim. "Yani sence bir evim olduğunu, ancak ondan uzak kaldığım sürece mi hissedebilirim?"
Güldü.
"Yani, gerçek de bu değil mi? İnsan bir evi olduğunu, onun değerini ancak onu terk edince anlamıyor mu? Ama bir kez ayrıldı mı da bir daha geri dönemiyor işte."
"Sanırım bu ezgiyi daha önce dinlemiştim."
"Tabii," dedi Giovanni. "Daha çok duyacaksın. Bu her zaman her yerde birilerinin çıkıp söylediği bir ezgi."
Birden dayanılmaz, bana acı veren bir yuva özlemi duydum; Paris'in dar ara sokaklarından birinde kapıcının hesap belgesiyle yolumu kesip para isteyeceği otel odası değildi dönmek istediğim. Okyanusun öte yanına, tanıdığım ve bildiğim insanların, nesnelerin bulunduğu yurduma, tüm acı anılarıma rağmen çaresizce sevdiğim ve her zaman seveceğim yerlere, insanlara ve eşyalara dönmek istiyordum.