Esra SOYDEMİR
@laedri88
Şu anda okuduğu kitap
Peki, neyi, ne kadar teslim edebiliyoruz?
Anlama çabamızdan, bir şeyleri oldurmaya çalışmaktan, birinden beklediğimiz ilgiyi talep etmekten vazgeçebiliyor muyuz?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dinginlik, çevreye değil özdenetime bağlıdır. O, olayların seni sarsmaması değil, senin olaylar karşısında sarsılmamayı öğrenmende saklanır.
Bir kelimeyle, dinginlik bir varış noktası değil, bir yaşama biçimidir. Kendinle barışık olduğunda, hayatın gürültüsü bile bir melodiye dönüşür.
Unutma sessizlik demek sesin yokluğu anlamına gelmiyor, o zihnin dinginliğidir ve bu dinginlik, dış dünyanın değil, senin içsel disiplininin eseridir.
Birçok insan dinginliği bulmak için uzaklara gider, dağların sessizliğine sığınır, şehirden kaçar, başkalarını terk eder. Oysa nereye gidersen git, zihnini de yanında götürürsün. Gerçek dinginlik, bulunduğun yerde, tam şu anda, zihninin fırtınalarını izleyip onlara kapılmamayı öğrenmektir. Rüzgâr dinmese bile, senin yelkenlerini sakinleştirebilme gücündür dinginlik.
Sessiz bir dünyanın değil, sakin bir zihnin insanı özgürleştirdiğini fark ettiğinde, gerçek dinginliğin kapısı aralanıyor. Çünkü dışarıdaki sessizlik geçici fakat içindeki sessizlik her zaman kalıcı bir evdir, odadır...
İnsanı rahatsız eden aslında dünya değil, dünyayı yorumlayış biçimi. Dış koşullar değişir, insanlar gelir gider, şehirler gürültülüdür ama senin içinde bir yer var, her şeyin sustuğu, zamanın durduğu, sadece “olmanın” yeterli olduğu bir yer.
"İşte dinginlik, bu merkeze dönebilme becerisi."
Değiştiremediğin bir şeyle mücadele etmeyi bıraktığında garip bir sakinlik hissettin mi?
Kabullenmenin sessizliği bu. Hayat etrafınızda yumuşadığında gelen o tatlı, ham, kutsal sessizlik. Zorlama yok. Düzeltme yok. Sadece yaşıyorsun.