Doğrudan da, insan ən yaxşı dostunu özünün qabağında alçalmış vəziyyətdə görməyi sevir. Dostluğun böyük qismi də həqarətə əsaslanır; bu da bütün ağıllı adamlara məlum olan köhnə həqiqətdir.
Bəli, bəzən ən dəlisov, ən mümkünsüz görünən bir fikir insanın beyninə elə möhkəmcə saplanır ki, axırda onun gerçəkləşəcəyinə inanırsan... Üstəlik, əgər fikir güclü, ehtiraslı arzuya bağlıdırsa, ən nəhayətdə onu qaçılmaz, labüd, öncədən müəyyən olunmuş, alnımıza yazılmış, artıq baş verməməsi mümkün olmayan bir şey kimi qəbul edirsən.
Amma həzz həmişə faydalıdır axı və mütləq, hüdudsuz bir hakimiyyət - lap milçəyin üzərində də olsa - bir həzdir. İnsan təbiətcə qəddardır, zülmkar olmağı sevir.