lara
@laradereboylu
"Artık hiç kimse yok. Güneş öğleyi geçti. Akşam olana dek kavrayacaklarım benimle birlikte yok olacak. Yok olacak mı? Bir kez oluşan düşünce, bir başkasında varlığını sürdürür mü?"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Başıma gelen her şey dengini buldu. Beni saran ve ayakta tutan giz bu, bunun üzerine hiç kimseyle hiçbir şey konuşmadım. Ancak burada, hayatımın en uzak kıyısında kendime karşı bunu böyle adlandırabiliyorum. İçimde herkesten bir şeyler taşıdığım için hiç kimseye bütünüyle ait olmadım ve dahası bana duydukları nefreti de anladım."
"...yerime çöktüğümde sormak zorunda kaldım kendime bizi bu hayata bağlayan bağların nasıl dayanıklı bir iplikten dokunduğunu."
"Beni diğer herhangi bir duygudan daha derin, kendi korkumdan daha derin dolduran, yıpratan, zehirleyen, ölümsüz olanın biz ölümlüler karşısındaki kayıtsızlığı. Onların buzdan soğukluğunun karşısına küçük sıcaklığımızı çıkarmak, umarsız bir teşebbüs."
"Burada tükeniyorum, bitkin, hiçbir şey; yapmış ya da bırakmış, istemiş ya da düşünmüş olabileceğim hiçbir şey beni başka bir hedefe götüremezdi."