Bədheybətin yaradıcısı olan Frankenşteyn . Özünün də dediyi kimi, yaradacağı məxluqun gözəl olması məqsədilə onu müxtəlif cəsədlərin ən gözəl hissələrindən xəlq etməyə çalışmışdı, lakin öz qüdrətinə olan inanc və hərisliyi gözünü elə bağlamışdı ki, işinə davam etdikcə hasil olan varlığın xarici çirkinliyini görə bilməmişdi. Lakin bu eybəcərliyə baxmayaraq, əgər Frankenşteyn həqiqətən bu işə ali məqsədlə başlamış olsaydı, məxluqun çirkinliyi belə məqsədinə xələl gətirməmiş sayılırdı, çünki o bir can yaratmağa nail olmuşdu. Lakin Frankenşteynin özünün inandığının əksinə o bəşəriyyətə töhfə vermək məqsədindən çox, yaradacağı məxluqun ona gətirəcəyi şöhrətpərəstliyin, həm o məxluq həm də digər insanların pərəstişinin, meydana gələcək məxluqun gözəlliyi istəyindən həzz alırdı. Bu səbəbdəndir ki, bir canlı yaratmış olduğuna baxmayaraq, məhz zahiri görkəminə görə yaratdığından üz döndərdi. Bu davranış bəzi insanların, hətta bəzi valideynlərin münasibətinə bənzəyir, kimlər ki, , övladlarını/qarşısındakını əngəlli olduğu üçün, çirkin zənn etdikləri üçün, fərqliliklərinə görə tərk edirlər, Frankenşteynin etdiyi kimi. (Halbuki bütün uşaqlar sevgiyə layiqdirlər.) Digər tərəfdən Frankenşteynin yaratdığı məxluq mənə bir insanın digər insanlar tərəfindən xəbisliyə sürüklənməsini düşündürür. Düzdür, kiməsə pislik etmək və ya öldürmək haqq qazandırılacaq bir şey deyil, lakin o məxluqun yaşadıqları, düşüncələri bizim pis adlandırdığımız insanların necə düşündüyünü, niyə elə davrandığını anlamağa sövq etdirir. Frankenşteyn kimi, cəmiyyət də ən gözəl hissələrə malik birinin qaranlıq tərəfə keçməsinə səbəb olur və ya təkan verir. Mərdi qova-qova namərd etmək buna deyərlər. Afərin sənə "Frankenşteyn" ! Digər tərəfdən "bədheybət" onu bu zülmətdən çıxaracaq bir əli, içindəki gözəlliyi