Buse
@lecielrose
🩶🩶
Ψ
60 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Soytarı Çiçekleri ile ilgili ne söyleyeceğini, nasıl bir yorum yapacağını bilemiyor insan. Şu da şöyle, burada da bu var diyecek gibi oluyorum tam ama sonra yazarın dediği kadarına inanıp bırakmayı tercih ediyorum:
"Eğer romanım bir klasik olursa -of, aklımı mı yitirdim acaba- sizler böylesi açıklamalarımdan rahatsız olacaksınız
muhtemelen. Kendi kafanıza göre, yazarın hiç aklına gelmeyen noktalara kadar tahminlerde bulunacaksınız ve bunun neden bir başyapıt olduğunu haykıracaksınız."
Dazai kendisini okurken kafanızda tahminler yürütmenize bile izin vermeyen zaten buna gerek de olmadığına inandıran bir yazar.
Okudukça 'evet gerçekten de bu adamın bir şey anlatacak hâli yok' a ikna ediyor insanı. Bunu bir ikna gayretiyle de yapmıyor. "Adam bu gerçekten de..." diyorsun bir süre sonra. Diğer yandansa gençlerin doğal olmaktan epey uzak ikiyüzlü yaşam stillerini, "soytarılıklarını" eleştirmemizi istediğini açıkça gösteriyor mesela. Başta ana tema olacağını sandığınız intiharı ve nedenlerini ise bekleyedurun:) Bu merakınız çok da umrunda değil gibi Dazai'nin çünkü. Böylelikle başka bir kitapta olsa üzerine yorum yapmak isteyeceğim bu intiharı da yazarın yukarıdaki demeci sebebiyle "Dazai'nin sebepsizlikler okyanusunda" bırakıyorum. Kafasının içerisindeki karmaşayı da sunmaktan geri kalmıyor tabi aynı zamanda. Elde kalan en iyi kısımlarsa bu karmaşaya göğüs gerebilen yeteneğinden çıkan kesitler oluyor. Soytarı Çiçekleri de bu durumu net bir şekilde gözler önüne seriyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bizlere doğduğumuz an mı yükleniyor bu hisler bilmiyorum. Kadın olmak dünyanın bir ucundaki biriyle aynı hislerle savaşmak, aynı mücadele uğruna yaşamak.. Smita,Sarah, Giulia sizler gibi savaşmak istiyorum; uğruna pes etmediginiz değerleri korumak istiyorum. Geri dönüp baktığımda bırakmadım, bıkmadım, denedim demek istiyorum. Smita; mahkum edildiğin insanlık dışı hayatını, mecbur birakildiklarina teslim olmak yerine içindeki mücadelenin hiç bitmeyişini, her şeyini bir kenara bırakıp kızına daha iyi onurlu bir hayat sunabilmek için ölümüne savaşını, cesareteni, azmini, gücünü, nefretini, umudunu unutmayacağım. 'Var' sın biliyorum. Giulia; hayatını aile geleneği işine adayıp tüm aileni çekip çevirmeni, küçük kasabanın küçük bir kızıyken dünyalara uzanan bir ticarete açılabilecek cesareti yüreklenip basarabilecegine olan inancından vazgeçmemeni, hayatındaki en değerlini kaybederken bu yolda sana yollanan bir yardım, bir sevgi, bir el olana sonsuza denk sahip cikmani, hiç haberinin olmadığı acılarla umutlarla bezenmiş saç tellerini tek tek ilmekleyip yolladığın başka dünyalarda başka acılara ışık oluşunu unutmayacağım. Sarah, bu dünyada görülmek için savaşımızda unutup hor davrandığımız benliğimizi hatırlattın. Ne olursa olsun tüm fiziksel acını göğüsleyip var olma savaşını, " Buradayiz, biz de başarabiliyoruz, güçlüyüz" çığlıklarini, asıl deger verdiklerini, önemli olanı keşfedip onlar için vazgeçmeyip hayata bu sefer gercekten yaşayabilmek için savaş açmanı, hayallerine tutunmanı unutmayacağım. Smita'nın ruhu , Giulia' nın dokunuşları hepsiyle bu örgü sıkı sıkıya bağlı.Her bir tel, her bir kadın ortak bir düğümde sonlanıyoruz. Güzel parlak bir son olmalı. Aynı Lalita gibi.. Savaşmak zorunda olmadığımız acılarımızla değil mutluluklarımızla örülen yarınlara...
