İnsan kaotik bir dünyada yaşamı devam ettirmeye gayret ederken, belirsizliklerin hissettirdiği kaygıyı bazen kaldıramadığı için "bildiğine" tutunma ihtiyacında.
Hayatta olduğu gibi, sanatta da ruhumuzu ve zihnimizi besleyen şeyleri deneyimlememiz için onlarda çok iyi olmamız gerekmiyor. Yapmayı istiyor olmak, yapmak için başlı başına yeterli.
"Yeteri kadar" iyi yapamayacağımıza, küçük düşeceğimize dair korku bizi deneyimden uzaklaştırır; gelişimi çok yönlü ve zengin yapabilecek yolları tıkar.
İnsan, iyi yapmadığını düşündüğü bir şeyle uğraşmaktan pek hazzetmez; bu onu hem zorlar hem de iyi yapamadığın düşündüğü bir iş ona kendini yetersiz hissettirir.