dilsizliğimi, uzam ve insanın eksikliğinin genliğinde öğrendim.
Sayfa 119
Reklam
anımsamadığım tüm sözcükler anımsayabildiğim tek bir sözcüktü: yara!
Sayfa 104
karşıtlığın da bir ritmi var, kanıksanması gerekli, yoksa cinayetler, cinayetler ürkünç bir kan devinimi.
Sayfa 96
retoriğim de toriğim de yok, bu böyle n'apalım.
Sayfa 94
biz niye kendi zamanlarımızı yaşayamıyoruz, niye hep başka zamanlar ve hep başka kendimiz? ne bu ertelenen, bir tansık olma dileğiyle -tansığın olmasını beklemek değil, özün tansığa dönüşmesini ummak- ben'i ve biz'i tansık yapma arzusu? 'şimdi'nin karanlığı daha ne kadar üretilecek? bu karanlıkta beslenen ruh kurtçukları daha ne kadar maledecek bizleri kendilerine? bu kurtlar içten içe daha ne kadar uluyacaklar? bu görünmez salıncakta daha ne kadar sallanacağız? "aya dokunmak istiyorum" tümcesini sessiz bir çığlık olarak yineleyerek. bu huzur için çığlıklar ne köpekler toplumunda, kim duyar? çığlıklar neden bu den sessiz?
Sayfa 83