Reklam
ailemden uzakta bu kocaman şehirde bazen o kadar yalnız hissediyorum ki etrafımdaki diğer hiçbir şeye odaklanamıyorum. Galiba şu an da o anlardan birindeyim ve mutsuzluğumu uykuyla bastırmaya çalışıyorum, çok durgunum,hiçbir şey için istekli değilim, ümidimi kaybetmek üzereyim. Acaba sadece 1 haftada benim bu hale gelmeme sebebiyet veren asistan kıdemlilerim gurur duyuyorlar mıdır…Ben hastaneye hevesle başlarken beni insanların hastalıklarının yormasını isterdim ileride meslektaşım olacak kişilerin değil. Çok kötüsünüz
birkaç sayfasını atlayarak okuyunca vicdan azabı çekiyorum ama atlamazsam da kitabı bırakırım hissi
burayı bir şeylerden kaçıp söyleyemediklerimi söyleyebildiğim bir platform olarak kullanmak istiyorum. kendi kendime konuşuyormuş gibi hissedecek olsam da sanırım artık hislerimi dökmeye ihtiyacım var. iyi geceler..