Karanlık caddelerimin sessizliği gibidir yokluğun
Öylesine ürpertici, öylesine siyah
Ha âmâ olmuşsun ha sağır
Sana giden yollar kapalıysa en hafif yüküm bile artık ağır
Benim güneşim gökyüzünde değil
Penceremde...
Ne zaman geçsen bu sokaktan
Bir aydınlık çarpar buğulu camlarıma
Sonra sen geçip gidersin
Akşamüstü bile olmadan birden gece oluverir
Yüreğim susuverir
Can dayanmaz yokluğuna
Yavaş yavaş artık benliğimi kaybediyorum
Senliğim tutuyor ara sıra
Kendi kendime gülüyorum
Ve artık anlıyorum
Beni ben yapan sen değilsin
Beni sen yapan sensin