Veda" kelimesi arapça "emanet etmek" kökünden gelir. Birine veda ettiğimizde onu aslında zamana, hatıralara ya da kendi kalbimize emanet ederiz. Belki de bu yüzden hakkıyla edilemeyen vedalar, ömür boyu sahibini arayan ağır bir emanet gibi sırtımızda kalırlar.
Annem çok sevmelerin kadınıydı..
Daldaki kirazları,
Yazmasındaki oyaları,
Fistanındaki çiçekleri,
Asmadaki üzümleri,
Evin kedisini,
Sokağın delisini..
Babamın gömleğini..
Beni,bizi,mahalleyi..
Bildiğim her şeyi severdi..
Bana da sevmeyi öğretti..
Öyle az buz değil “çok sev”derdi.
