Ezgi
@leydilazarusz
Sevgili John,
Bugün iş yerine bir baba geldi ve kızına
kitap okumak için tavsiye istedi. Adım adım ne yapılması gerektiğini ve hangi kitapları seçmesi gerektiğini sordu. Oğlanlar hakkında kitaplarsa da sorun yok, dedi, cinsiyetlerini değiştirerek okurum. Ben de olmaz dedim. Kızınıza yalan söylemeyi öğretmeyin. O kitapların kendisini anlamayan insanlar tarafından yazıldığını bilmeli. Bu kızınızın o eserleri sevmemesi gerektiği anlamına gelmiyor. Charlene bana pis bir bakış attı ve adam hiçbir şey almadan çıkıp gitti.
Bugün iş yerine bir kadın geldi ve yarın
kızının doğum günü olduğunu söyledi. Kızı yazar olmak istiyormuş. Üslubunu bulmaya çalışıyormuş. Üslubunu araması olabilecek en saçma şey bence. Halihazırda bir üslubu var zaten, belki de senin istediğin şeyleri söylemiyor sadece.
Mezun olduğumda buralardan gitmem lazım yoksa diğer herkese göz kulak olmam gerekir. Kafam dolacak; öykülerle insanları birer gerçek, heykel veya set gibi görmeye başlayacağım. Sonrasında da gözlerim John'un annesininkiler gibi yorgun yorgun bakacak. Green Amca'nın bizonlu bir takvimi var. Bizonlar yumuşacık ve inatçı duruyor. Kahverengi halıya sarılı birer taş gibi. Burada kalırsan, dedi bana Green Amca, tipin bizona benzer. Burada kalırsam beynim karakterimin benzemesini istemediğim insanlarla dolacak. Bazen beynim hâlihazırda bir palyaço arabası gibi sıkış tepiş hissettiriyor. Müşteriler, canlı performanslar ve kurallarla o kadar doluyor ki bir gün sınırı aşacağım da silinip gideceğim diye endişeleniyorum. Üzerlerinde beyaz atletleri, ellerinde biralarıyla sundurmalarında oturmuş; hiçbir şey demeden dışarısını seyreden insanları gördüğümde yanlarında arabalar olduğunu hayal ediyorum.
Hayatımda gördüğüm en sessiz doğum günüydü. Böyle mi olsun istiyordu yoksa yalnız mıydı emin değildim. İnsanların gerçekten ne istediği kafamı kurcalar hep. En büyük korkum bu sanırım: deli komşumla oturup pasta yediğim doğum günüm haricinde yapayalnız kalacak kadar tuhaf olmak.
Bazen balonlar ilk uçtuğunda Chapters'in otoparkında olurum. Uzaktan bakınca kocaman bir kırmızı kuş sürüsü gibi görünür. Balonları bulan ve belki de yiyip boğulan tüm zavallı gerçek kuşları düşünürüm. Okuduğum bir kitapta adamın biri öfkenin nasıl kanla dolu bir yumurta gibi olduğundan bahsediyordu. Şimdi de salınan bunca balonu görüp aynı şeyi düşünüyorum. Patlayınca birer yaraya döneceklerdi. Her yerde renkli yıldızlar olacaktı.