Ey Sevgili!
/Leyla’ya, Leyla demek Mecnun’luğa taliplikmiş
Şimdi bana Leyla’dan geçmek düşer
Ayrılığın tek çaresiymiş bu/
Gitmeli buralardan
Bu su kendini çoğaltıyor seni andıkça
Her teşekkürde sen muhakkak karşımdasın
Tüm şairler seni tanıyor sanki
Hep seni yazıyorlar
Ağzımda deniz kokusu
Bu vapur da sana boşalıyor ey sevgili!
Sen unutulduğun kadar sevgilisin
İbrahim’in yüreğine ateş üfler nefesin
Bak, bu karınca da çatladı merhamet yolunda
Seni hangi kavme tufan olarak gönderdiler
Ahh Leyla, ey ademoğlunun en büyük imtihanı
Sen ve gece, siyah üstüne siyah
Bu ceylan da kan kusar ey sevgili!
Buralardan gitmeli diyorsam sen elbet
Beyaz olan her şeyden
Aklımdan, şu çiğ düşmüş kirpiklerimden yani
Bu yağmur seni hatırlatmalı
Bu deniz, bu çay bahçesi başkalarının olmalı
Tüm mezarlıklarda geçerli referansın
Bu şehir de sen gibi artık