Gönül, sevdiğinin her adımında bir işaret, her sözünde bir sır arar. Ümit, “Belki” diyerek çıkılan yolların, bir “Elhamdülillah,” ile son bulmasıdır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan en çok, sevdiğinin aynasında kendi eksiklerini görünce yaralanır. O yara sızladıkça da dil “Af” kapısına sığınır.
İnsanın en büyük zindanı, anlaşılmadığı yerdir.
İnsan yollar ararken yorulur; yol ise, kul Allah’a sığındığında görünür.