Hatice

Yalnız içimde müthiş bir boşluk hissi vardı. Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış, bütün manasını kaybetmişti.
Sayfa 122
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Mevcut olmayan bir şeye malik olalım derken mevcut olanları kaybettik.
Sayfa 120
Seninle aramızdaki yakınlaşmanın bir hududu, bir sonu olmamasını ne kadar isterdim. Beni asıl, bu ümidin boşa çıkması üzüyor...
Sayfa 120
Demek ki insanlar birbirine ancak muayyen bir hadde kadar yaklaşabiliyorlar ve ondan sonra, daha fazla sokulmak için atılan her adım daha çok uzaklaştırıyor.
Sayfa 120
Yanımda, her şeye rağmen bana yabancı, bütün yakınlığına rağmen benden ayrı benden başka bir insan... Adalelerimde yorgunluk ve başımda ağrı.
Sayfa 120