Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Uykum geliyor anne
Uyut beni
Yemek yemek istiyorum baba
Doyur beni
Gökküşağımı boyamam lazım
Nerede kalemlerim
Neden hepsini kırmıştım ki
Birinci olmuş resmim
Renksiz gökkuşakları nerede görülmüştü ki
Kazanmak böyle olacaksa
kimin umrunda
Kaybederim renkli gökkuşaklarımla
Daha iyi...
Kurtar mağduru katilin elinden
Kurtar katili mağdurun dilinden
Kurtul kendinden kurtul herkesten
Kır aynaları yak bütün fotoğrafları
Çek git bu cehennemden
Kanlar yağıyor yeryüzünde
Gökyüzü kokuyor
Bedenler kalıyor görünüşte
Ruhlar ölüyor
Kulaklar görüyor gözler duyuyor
Anlamak mahvediyor sessizce
Aptallar gülüyor
Kahkahalarım beni parçalıyor
Ay karartıyor güneş soğutuyor
Geceler gündüzlerimi demliyor isteksizce
Düşünmek aptallaştırıyor
Kalabalıklar yankılanıyor
Doğmak öldürüyor sevinçle
İstemeden bile bile...
Korkmalı gelecekten
Koşmak körken yollarda
Yürümek hiçbir şeyi göremeden
Durmak belki sokaklarda
Apansızca kendini göremeden
Korkmalı geçmişten
Batmak çamura, bataklığa
Her şeyi görerek yürümek acılara
Durmak belki yaralarda
Bilerek selamlaşmak kirli aynalarla
Korkmalı şimdilerden
Kaybolmak binaların arasında
Karışmak insanlara
Dinlenmek belki yağmurlarda
Bir göz göremezken bir kulak duyamazken
Öylece bakmak akan kumlara
Korkmalı hayattan
Tükenmez kalemler tükenirken
Silgiler hiçbir işe yaramazken
Evet korkmalı hayattan
Akıp geçen zamandan
İnsanlardan, binalardan, çamurlardan, sokaklardan
Hayır yanılmıştım bazılarından
Şüphesiz korkmamalıydı insan
Dakikaların saniyelerinden
Sıcak tutması için kaldığım ev üşütünce beni
Yıktım kendi ellerimle inşa ettiğim evimi
Yeşerttiğim bahçe güzel kokması içindi
Nem kokunca yaktım kendi ellerimle yeşerttiğim bahçemi
Emek vererek yaptığım her şeyi
Bir bir yıkmayı, yakmayı öğrenirdim geceleri
Sokaklarda sıcaklık aramamak
Sıcaklığı bulduğunu sandığından daha iyiydi
Ateşin bir işe yaramaması
Rüzgarın her korkuna temas etmesinden daha feciydi
Yalnızlık ve kocaman karanlık
Sahte bir turunculuktan daha samimiydi
Şimdi her yer harabe
Otlar kokardı unutmabeni çiçekleri gibi
Kömürden ev
Sarımtırak bir renk alırdı
Çok çok eskileri...
Ve bir vazgeçiş
Karanlığın örtüsüne terk etmekti
Üşümekten korkan bedeni.