Aşk, binlerce kez değiştirmeye çalıştığım ölümsüzlüğümü nihayet benden alacaktı.
Korkuyordum, cesurdum, bir hiçtim ve aslında çok şeydim. Bana aitti, ona aittim. Yerine getirilmesi gereken bir yemindi. Sanki nefes almak için o yemini tutmaya, onu prangalarından azat etmeye mecburdum. İlk valsi yaratıkların lideri ile gerçek kıldım ve o, beni kendine mühürlü kıldı.
İnsanları bütünüyle açık olmaya iki şey davet ederdi. Biri var oluşun heyecanı, diğeri de yok oluşun buhranı...
Yine de tüm umutsuzluğuma ve iyimserliğime rağmen kalbim bir ihtimal için tekliyordu; imkansızlık kokan o varsayım için...