Lidya Kyla
@lidyaevan
Milwaukee
5 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İyi insanlar güçlü olmalı.
İyi insanlar güçlü olmalı saygıdeğer olmalı, sözü geçmeli, insanlar gücünden korkmalı, öyle güçlü olmalı ki iyi insanlar, kalpleri ve gözleri kararmış kötü insanlar bile boyun eğsin. Hayatımda canımın burnuma geldiğini de gördüm, öleceğim sandım. Ölüyoruz sandım, o depremde öyle manyak gibi sallandığımızda, korkudan kıpırdayamaz haldeydim. Ve sanıyorum ki, insanlar ölüm burnuna geldiği vakit korkarlar ve tepkisiz kalırlar. Bizi acıdan kaçıran içgüdümüz, bizi hayatta tutmaya çalışan içgüdümüz. Bir nokta var, korku, gözleri kararmış insanlar bile korkmalı bu iyi insanların yapabileceklerinden. Gücünden. İyi yürekli iyi insanlar güçlü olmalı o yüzden.
Ki öleceklerinden korksunlar, kaybedeceklerinden korksunlar, saygı duysunlar, kendi küçüklüklerini görsünler. Güçsüzlüklerinin farkına varsınlar. Çok zor belki, ama iyiler güçsüz olursa bu dünyayı kötüler yönetmeye devam edicek. İnsanlar ölücek, birilerini suçlayacağız, elimizden bir şey gelemez halde olacağız. İyiler güçlü olmalı.
Reklam
Büyümek
Büyümek istemiyorum.
Büyümek sancılı bir süreçmiş. Acı veriyormuş. Yorucuymuş. Hareket gerektiriyormuş. Sorumluluk ve çalışmayı gerektiriyormuş.
Yaşamak için bir hevesim hayalim isteğim kalmadığı günlerde bunları düşünüyorum. Hayat zormuş. Yaşamak zormuş. İnsan olmak ve aklı olmak zormuş. Düşünebiliyor olmak zormuş. Cahillik mutlulukmuş. Ama cahillik başkalarına zarar veriyormuş. Çocukken cahilliğimiz kaldırılabilirmiş, belki de bu yüzden sevimli olduk çocukken. Cahilliğimiz, hatalarımız, sorumsuzluğumuz daha katlanılabilir olsun diye. Şimdi büyüyoruz, ve cahil ve mutlu olup çevremizdekilere eziyet edebilirdik. Dünyaya zararlı anlayışsız faydasız bir birey olabilirdik. Ama ne yazıkki okuduk, aklımızı kullandık, düşündük, empati kurduk, gördük, dünyayı evreni, kendimizi, doğayı, ülkeleri anlamak için yola çıktık, anlamak güzel geliyordu çünkü, anlamak haz veriyordu, ama acı da veriyormuş. Bu günler de geçer mi derken hareketsiz ve umutsuz bir şekilde hayata devam etmezken. Çalışmam gerekirken ben ise bunalımlar içinde dururken kendime mi zarar veriyorum yoksa bu günler de geçecek mi diye düşünüyorum. Ama böyle geçmeyeceği kesin. Böyle büyümek olmaz. Büyümek acı veriyormuş. Her şeye rağmen devam etmek gerekiyormuş. Ama ne için. Neden devam ediyoruz diye sorgulamaya başlıyorsun. Yaşamak zorunda mıyız?
Sıradan bir günde durup dururken bir büyüğümden mesaj geldi:
“ne kadar yalnızız değil mi, yeryüzünde?”
O an bu cümleyi hiç düşünmemiştim.
Şimdi düşünüyorum.
Evet ne kadar yalnızız değil mi bu evrende?
Bunu ailemden arkadaşlarından 1000km uzakta, yalnız kalınca hissedebildim ancak!
Kötü bir hismiş.
Eğer sosyal medyayı, her şeyi bıraktıysanız,
Ve film izlemeden, kitap okumadan, hatta hiç bir faaliyet yapmadan 1 saat oturabilir misiniz?
Ne çok bağımlısı olmuşuz, kendimizi dünyaya kaptırmanın…
Kitap okumak bile bir kaçış aslında dünyadan…
Ne kadar yalnızız bu dünyada ki sürekli kendimizi bir şeylere adıyoruz…
Sıkı bağımlısıyız dünyanın.
Bazen yemek, bazen temizlik,
Habire kendimiz tatmin etmek için debelenip duruyoruz!
Reklam