Esra

Birkaç 'like'la, 'story'lere gelen yorumlarla mutlu olurken yaşamdaki deneyimlerin verdiği hazzı unuttuk. Çevrimdışı hayatımıza yabancılaştık, yaşamayı unuttuk.
Reklam
Kıymet verdiğimiz şeyler bile değişti; telefonumuzun ekranının kırılması mesele hâline gelirken bir insanın kalbinin kırılması sıradanlaştı. Böyle böyle insansız kaldık. Etrafımıza ördüğümüz dijital bariyerle yalnızlığımızı körüklüyoruz.
Teknolojiyle ne yaptığımız kadar teknolojinin bize ne yaptığına dikkat etmedik. Biz onu kullanacakken onun bizi kullanmasına izin verdik.
Nasıl ki fazlaca veya kontrolsüzce alınan besinler vücutta toksinlerin birikmesine neden oluyorsa dijital dünyanın fazlası da buna neden oluyor. Zihnimizde, bedenimizde biriken dijital dünyanın toksinleri tadı tuzu olmayan kifayetsiz zamanların müsebbibi.
Sosyal medyaya "bir bakıp çıkmak" için girip en az iki saatimizi harcıyoruz. İtiraf etmek gerekirse işin ucunu epey bir kaçırdık, her şey kontrolümüzden çıkmaya başladı, ayarlarımız bozuldu. Fiziksel dünyada yapabileceğimiz her şeyin dijital dünyadaki alternatifi daha cazip gelmeye başladı.
Reklam