Yaşam,isimsiz ve anısızken yapayalnızdı.
Elleri vardı ama dokunacak kimsesi yoktu.
Ağzı vardı ama konuşacak kimsesi yoktu.
Yaşam hiç bir çağ ile tanımlanamıyordu henüz.
İşte o zaman arzu yayını gerdi, fırlattığı arzu oku yaşamı ikiye böldü ve yaşam iki kişi oldu.
Bu ikisi buluştu ve gülüştüler..
Şimdi sana söylüyorum.
Karanlığın peşine düş, karanlığın peşinden karanlığa gömül.Başta derinlere in,derinlere,en derine varınca ışığı zirvede, kendi ellerinin içinde, yanında göreceksin. İşte bu insan olmak demektir. İnsan ol..