“Anne, bir roman yazdığında onu baştan yazabilirsin, ama biriyle yirmi sene birlikte yaşadıysan roman budur zaten, o romanı başka kimseyle yazamazsın bir daha!”
Dert saydıklarım tekmil anlamını yitiriyordu. Kalpteki ağrının terazisi yoktu, kimsenin sızısı kimseninkiyle kıyaslanamazdı, biliyordum. Yeri geldi mi ayrılık ölümden beter olurdu, yeri geldi mi kalp kırığı kurşun deliğinden ağır kanamalı. Hiçbiri küçümsenemezdi, bunu da anlıyordum.