Bir yıl kadar önce komşum bana; "Yaşamdan nefret ediyorum. Çünkü yaşam acı çekmekten başka bir şey değil." dedi.
Ve dün mezarlığın yanından geçiyordum ve yaşamın onun mezarı başında dans ettiğini gördüm.
Doyuma ulaşmak dediğimiz şeyi doğa önemsiyor olsaydı, hiçbir ırmak denizi bulmaya çalışmaz, hiçbir kış bahara dönmezdi. Tutumluluk dediğimiz şeye önem verseydi, kaçımız bu havayı soluyor olurduk?