Seval
@limonlu_midye
Etrafın seni sıktığı zaman kitap oku 🕊
Acının belli bir evresine geldiğinde hissettiğin aşk ve acı nefrete dönüşür, sonraki evre ise hissizliktir.
hissizliğe geldiğinde acı ve aşk biter..
nötr, boş, eksik ama daha huzurlu ve daha dingin hissedersin.. bu yüzden acının geçmesi için, onu yenmek için yeterince çekmen gerekir.. sonuna, dibine kadar ! seni hissizleştirene, en dipte olduğunu fark edip ivme kazanmaya ve yükselmeye başlayana kadar..
çünkü her acının bir son kullanma tarihi vardır !
Reklam
Bazı hayatlar vardır işin içerisinden çıkamazsın..
İşte tam da bu noktada içindekileri çıkarırsın !
Çocukluğumun izlerini, dizlerindeki yara izlerinde arayacak hale gelen bir ben değilimdir. Acılar bir merhem uzağında son buluyor insanın. Anne öpüşü, sokağa çıkma izinleri özleniyor büyüyünce. Haydi sen git de büyü ! Der gibi koca bir denize atılıyor insan.. hem de hiç yüzme bilmeden. Kavga ile öğreniyor adamlığı, ana terbiyesi almayanlar öğretiyor kadınlığı.. hayat ne kötü bir öğretmendi, can yakıyordu !
Verdiği huzurun karşılığını bekliyor insan. İşte tam da bu noktada yanılıyor. Oysa huzurun, sevginin karşılığı beklenir mi ? Kaybetmeye yükümlü içgüdüsel dürtülerin doğrultusunda sarılmalı, öpmeli, kavuşmalı bundan öte yol yoktu. Kılavuzu da hep kargaydı insanın..