Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken bir şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Neredeyse başından sonuna kadar hüngür hüngür ağladığım bir kitaptı (ki öyle duygusal biri de değilimdir, gerisini siz düşünün). Küçük yaşında yaptığı basit haylazlıklar (hatta bazen yapmadığı şeyler için bile) sonucunda aldığı cezaların büyüklüğünü hayretler ve gözyaşları içerisinde okudum. Çocuğun o an duyduğu hisler o kadar yoğun ki belki de bu yoğunluğun altında ezilmişimdir. Aralıksız 3 saatte okuyup bitirdim, o derece sürükleyiciydi. Şiddetle tavsiye ederim.