Şimdi aynadan gözlerini ayırmadan, bu hikayeni bir daha anlatmanı istiyorum. Aynen, her ayrıntısıyla... Bu defa kendi gözlerinin içine bakarak. Bittiğinde bir daha, sonra bir daha, ben sana 'Tamam' diyene kadar sürekli tekrar tekrar anlatmanı istiyorum, gözlerini gözlerinden ayırmadan. Hiç durmayacaksın. Bitti mi tekrar başa.
Nedense öyle bir kahraman gibi hissederek atıyorsun o adımı, oysa sadece boşluk oluyor aldığın, tekrar doldurman gereken koca bir boşluk. Elinde ise her gün daha çok dayanamadığım kendin... Terk etmek sanki her seferinde biraz daha kendinden vazgeçmek. Neden öyle olduğunu anlamasam da...
Hiçbir şey anlamıyorum!
Bu lafı söylemekten, kimi zaman öfkeyle, kimi zaman çaresizce, kimi zaman ağlarken, ama son üç gündür sürekli bu lafı söylemekten ölesiye bunaldım. Ama anlamıyorum gerçekten. Sanki içimde bir duvar var, anlaşılmasını ve görebilmemi engelleyen. Düşündüğüm an kalakalıyorum.