"Hüznüyle yarışan neşesini, canlılığını ve yaramazlığını koparıp paketlemiş, yalnızca kendisinin bildiği bir ağacın dibine gömmüştü. Ağacın coğrafyasını kestirmek güç değildi de insanın kendi bedeninden koparıp attığı bir parçasını ancak kendisinin bulup, geri getirmek istemesi gerektiğini artık öğrenecek kadar "büyümüş"tüm."
"Düş görürsün kocaman
açılmış gözlerinle
Bilmem ne geçer acaba
Hayalinden senin önünden
Krallığındır senin o kapısı yok
O bana geçiş izni olmayan ülke."