Şimdilerde sen yeryüzünün taptaze bir süsü gibi
Boşanırken
Ve can havliyle öfkenin ince çizgisinde
Dengede dururken
Vadilerin ötesindeki yeşillik kızılca bir kan kaplar ki
Goncaların birbirine eş dört yaprağında
Bilenmiş kurşunlar
Hem sefaletin hem de yokluğa yiten acının deryasında
Bitmez,
Dinmez ahlaksızca bir kötülenmenin
Pintice bitirilecek kendi sonunu yaklaştırır insana.