Kâh "olacak olur" diyorum ve kendimi teselliye çalışıyorum, kâh "olacak böyle olmasın" diyorum, ıstıraba düşüyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Onunkisi öyle bir delilik idi ki binlerce akla bedel gösterildi.
Öyle sermestem ki idrâk etmezem dünya nedir
Ben kimim, sakî olan kimdir, mey ü sahbâ nedir
Bende Mecnûn'dan füzûn âşıklık isti'dâdı var
Âşık-ı sâdık benim Mecnûn'un ancak adı var
(Bende Mecnûn'dan da öte bir âşıklık yeteneği var. Gerçek âşık benim, ama Mecnûn'un adı çıkmış bir kere.)
Kârbân-ı râh-ı tecrîdiz hatar havfın çekip
Gâh Mecnûn gâh ben devr ile nevbet bekleriz
(Mecnûn ile ben soyutlanmışlık yolunun kervanıyız. Yolkesiciler kervanımıza saldırıp da tekilliğimizi bozmasın diye bazen o bazen de ben, sıra ile şu dünyanın aşk nöbetini tutuyoruz.)