Günün ilk ışıklarıyla beraber
O mağrur Zerdüşt geldi dünyaya
Doğar doğmaz gülümsedi Zerdüşt
Ev aydınlandı nuruyla gülüşünün
Bunu gören babası hayretler içinde kaldı
O güzellikten, gülüşten, iyilikten
Yürekten inandı bu Tanrı'dan dedi
Kim doğarsa ağlar, bu doğdu güldü
Carol'un suratındaki her kırışık, giydiği eteğin kat yerleri, hatta çizmelerinin ucundaki tozlar bile suçluluk duygusunu pekiştiriyor; hatasını nasıl düzelteceğini bilmeden kendi prensiplerini, kendi kendine koyduğu kanunları çiğnediği için kanun kaçağı hayatı yaşamaya başlamasının ve Yol'da nam salmasının öncesinde, yani yirmi yıl evvel kendi elleriyle yıktığı mutluluk vaatlerini anımsamasına yol açıyordu.
