Şimdi, sabah serinliğini içime çekip,gökyüzünün yeni bir hikâye gibi ağır ağır aralanan tayfını seyrederken, nihayet hayallerimle buluştuğum için memnunum. Yarın ne getirecek bilmiyorum ama her şeyi doğru yapmış değil, "Yaşadım," diyebilecek biri olarak ölmek istiyorum. Hayat hata yapmaktan korkmak için çok kısa. Korkmuyorum.
Benim bildiğim şu, vazgeçmek bazen sahip olduğumuz şeylerin en iyisidir. "Elimden tut yoksa düşeceğim," demiş ya Attilâ İlhan. Galiba kimi durumlarda o, "Elimi bırak yoksa düşeceğim," diye okunabilir. Aşk kaç kişilik bilmem ama vazgeçmek tek kişiliktir.