Son âna dek, bir insanı sırf iyilikten tavuskuşlarıyla süslerler, kötü bir şey gelmez akıllarına; madalyonun öbür yüzünü hissetseler bile, daha önceden kendilerine tek bir kelime etmezler; tek bir düşünceye saplanırlar; iki elleriyle birden uzaklaştırırlar gerçeği, ta ki süsledikleri kişi onlara kendi burnunu gösterinceye kadar.
Okurken başta ilgimi çekti güzel kitap dedim. Birkaç öykü sonra ne okuyorum dedim. Sonrası da öyle oldu. Açıkçası pek beğenmedim. Yine de okumayın demem tabi. Belki siz beğenirsiniz.
Puanım: 10/3
Sonra öğrendim bunun asla olmayacağını, insanların değişmeyeceğini ve onları kimsenin değiştiremeyeceğini ve bunun çabalamaya değmediğini! Evet, böyledir!