Bu kitap sıradan bir kitap gibi başlamıyor… Daha ilk sayfalardan itibaren insanı rüyalar, yaşanmışlıklar ve derin sorgulamalarla bambaşka bir yolculuğun içine çekiyor.
İsa Özinan’ın kalemiyle bir yandan iş dünyasının sert tarafını, bir yandan da insanın kendi iç sesiyle verdiği mücadeleyi hissediyorsunuz. Özellikle “Lost Time” kavramı ve geçmişle kurulan bağ beni en çok etkileyen kısımlardan biri oldu.
Kitapta sadece başarı hikâyesi yok; düşüşler, sorgulamalar, manevi arayışlar ve insanın kendini yeniden inşa etme süreci de var. Bazı bölümlerde durup gerçekten düşünme ihtiyacı hissettim.
Rüyalar, işaretler ve hayatın görünmeyen tarafı üzerine yazılmış satırlar kitabın atmosferini çok farklı bir noktaya taşıyor. Kısa ama etkisi uzun süren kitaplardan biri oldu benim için.
Özellikle manevi yönü olan, düşündüren ve gerçek yaşam hikâyeleriyle harmanlanan kitapları seviyorsanız bence şans vermelisiniz.
Yazarımızın eseri hem anlamlı, hem düşündürücü, hem insanın kendi iç dünyasına yaptığı uzun bir yolculuk gibiydi.. Dünyevi makamların, kurumsal hırsların ve büyük maddi yıkımların gölgesinde adım adım gerçekleşen bir manevi dirilişin belgeselidir.. Kısa ve öz şeklinde, 9 bölümden oluşan, anlatımı sade ve akıcı bir eserdi.. Eğer rüyaları önemsiyor ve aynı zamanda dikkate alıyorsanız ayrı seveceğiniz bir kitap olacak. Aklıma bir tanıdığımın rüya defteri tuttuğu geldi hatta..
Burada zahir (gerçek hayat) ile batın (rüyalar) omuz omuza yürür..
Bir insan, ruhunu şeytana veya makama satmadan, kendi fıtratını nasıl koruyabilir ? İşte bu sonun cevabı ve kitabın ruhani merkezi, sayfalarda sıkça karşımıza çıkacak olan o eşsiz boyutta gizlidir : Lost Time yani KAYIP ZAMAN.. Çok sevdim..
"Dünya bir gölge gibidir; peşinden koşarsan kaçar, sırtını dönersen o senin peşinden koşar. "
"Insan ömrü, birbiriyle hem savaş halinde olan hem de birbirini kusursuzca tamamlayan iki farklı saatin tiktakları arasında geçer." 
İsa Özinan
Tavsiye ederim
İsa Özinan
Tavsiye ederimReklam
Ruhumu gözardı etmə, ey yoldaş!
Bu volume çox da bir hadisə olmadı. Ancaq obrazların arasında olan əlaqələrə daha çox toxunmağa başladılar. Bu da hekayəni növbəti volume-larda kompleksləşdirməyə kömək edəcək.
Bu manganın getdikcə həyat və canlı olmaqla bağlı daha da çox düşündürməsi xoşuma gəldi. Ona görə bir neçə "quoto" paylaşacam sizinlə.
"If he wants his wounds to heal, they will heal, but he doesn't feel any pain. So he doesn't think of healing them. If it's a life threatening wound then of course it will be healed" — Bu hissədə, məncə, həyatdakı ağrı və əzablarımızın sadəcə bizim öz əməyimiz və fərqindəliyimizlə düzələcəyini yaxşı vurğulayıb mangaka. Bilirəm mən də bu çoxda bilinməyən bir şey deyil, ən azından xoşdur oxumaq.
"Life... being dead and being alive. Ain't they the same thing? What matters is to be living?" — Valla mənə də arada bu düşüncələr gəlir və özünəqəsd seçimini gözdən keçirirəm. Am js kiddin'
"What does it mean to have life? It is not like ya disappear from this world when you die. The form of yer soul just changes. It is not like you become seperated. They go through birth and death but souls won't be lost. They're always by your side." — Bu çox romantik bir baxış bucağıdır. Hər bir insan unudulmağa məhkumdur, əgər nəsə edən tarixi bir fiqur deyilsizsə. Hər kəs unudulur və önəmsənmir. Yaşayarkən belə bəzən bunu sizə qarşı edilir. Ruhunuzu gözardı etməyəcək şəxsləri tapmalısız.
Herşey böyle başladı
Her Şey Böyle Başladı... Peki Ya Senin "Kayıp Zaman"ın Nerede Saklı?
Modern dünyanın parıltılı plazaları, dev şantiyeler, bitmek bilmeyen başarı hırsları ve insanı kendi özünden uzaklaştıran o acımasız kurumsal labirentler... Hepimiz bu çarkların arasında bir yerlerde ruhumuzu, çocukluğumuzun o saf "sıfır noktasını" kaybetmiyor muyuz?
Mühendis İsa Özinan, sıradan bir başarı hikayesi anlatmıyor bize; "Her Şey Böyle Başladı" ile adeta zindandan zirveye uzanan, sarsıcı bir manevi uyanışın belgesini sunuyor.
Kendi içindeki "Dağ"ı inşa etmek için her şeyini kaybetmeyi göze alan bir ruhun; Irak’ın savaş kokan günlerinden Avrasya Tüneli gibi dev projelerin zehirli koridorlarına uzanan yolculuğuna tanıklık edeceksiniz. Matematiksel bir kesinlikle hayatımıza sızan rüyalar, ilahi tesadüfler -ki tesadüf diye bir şey yoktur- ve bizi biz yapan sırlar bu sayfalarda aralanıyor.
"Benim hayatım, rüyalar ve tecellilerden ibaret."
Ruhunu makama ve güce satmadan yükselmenin, "ölmeden önce ölmenin" ve hayatın karmaşasını bilgece bir denetimle göğüslemenin kadim sırlarını keşfetmeye hazır mısınız?
Eğer siz de kapitalizmin çarkları arasında fıtratını korumaya çalışanlardansanız; asıl hazinenin dışarıda değil, o dondurulmuş "Kayıp Zaman"da (Lost Time) saklı olduğunu bu kitapla derinden hissedeceksiniz.
Unutmayın; bu sayfalarda hiçbir rüya tesadüf, hiçbir çile sebepsiz değil.
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda hikâye bitmez, içinizde yaşamaya devam eder…
İsa Özinan’ın Herşey Böyle Başladı kitabı tam olarak böyle bir eserdi benim için.
Bu kitap sadece bir yaşam öyküsü anlatmıyor;
insanın kendi içindeki karanlıkla, zamanı nasıl tükettiğiyle ve ruhunun derinliklerinde sakladığı “kayıp zaman” ile yüzleşmesini sağlıyor.
“Lost Time” kavramı kitabın merkezinde öyle güçlü işlenmiş ki, bir süre sonra kendi hayatınızı düşünmeden edemiyorsunuz.
Yazarın rüyalar, tecelliler ve hayatındaki dönüm noktaları arasında kurduğu bağ oldukça etkileyiciydi.
Özellikle Baykal Sokak’ın bir “sıfır noktası” gibi anlatılması, geçmişin insan ruhunda nasıl iz bıraktığını çok güzel hissettiriyor.
Bir yandan modern dünyanın acımasız düzeni, diğer yandan maneviyatın insanı ayakta tutan tarafı…
Kitap tam da bu iki çizginin kesişiminde ilerliyor.
Anlatımında yoğun bir atmosfer var; bazı sayfalarda kendimi harabelerin içinde yürüyormuş gibi hissettim.
Karanlık, yalnızlık, mücadele ve küçücük umut ışıkları… Hepsi satır aralarında çok güçlü şekilde verilmiş.
Altını çizdiğim en etkileyici cümlelerden biri ise şuydu:
“Dünya bir gölge gibidir; peşinden koşarsan kaçar, sırtını dönersen o senin peşinden koşar.”
Puan vermedi
HERŞEY BÖYLE BAŞLADI
İsa Özinan "Herşey Böyle Başladı" ile aslında bize öyle pembe panjurlu bir hikaye falan anlatmamakta . resmen bir sistem eleştirisi ve insanın kendi içindeki o karanlık dehlizlerin haritasını çıkarmakta. Feniks Yayınları’ndan çıkan bu eserin merkezinde, her şeyin bittiği ya da yeniden başladığı o meşhur "zaman" kavramı var.
Kitapta öyle bir dünya tasvir edilmiş ki, zaman sadece bir rakam değil, insanın üzerine çöken devasa bir enkaz gibi işlenmiş. O kapaktaki suyun dibindeki saat ve "Lost Time" vurgusu aslında hikayenin özeti; yazar demekte ki "biz zamanı yönettiğimizi sanırken aslında zamanın içinde çoktan boğulmuşuz".
Konu, bir adamın o yıkıntıların, o kimsesizliğin ortasında elinde bir fenerle hem kendi geçmişini hem de insanlığın nereye gittiğini aramasını anlatmakta ama bunu yaparken sizi öyle bir atmosferin içine sokmakta ki, okurken o tozun, o çürümenin kokusunu resmen almaktasınız .
Öyle klişe "bir varmış bir yokmuş" tadında değil, bildiğin distopik bir evrende varoluş savaşı vermektesiniz karakterle birlikte.
İsa Özinan'ın kalemi çok keskin; insanın en saklı kalmış korkularını, o susturduğumuz iç seslerimizi birer birer gün yüzüne çıkarmakta.
Özellikle o fenerin ışığı gibi cılız umutlarla, koca bir karanlığın içinde yol bulmaya çalışmak kitabın en vurucu tarafıydı bence. Betimlemeler o kadar yoğun ve gerçekçi ki, sayfalar bittiğinde kendinizi o harabelerden sağ çıkmış gibi yorgun ama bir o kadar da zihni açılmış hissetmektesiniz.
Eğer aradığınız şey sizi uyutacak bir masal değil de, uykunuzu kaçıracak, sizi kendinizle ve akıp giden o geri gelmez zamanla yüzleştirecek bir tokat gibiyse bu kitabı sakın atlamayın.
Resmen kafamın içinde bir yerlerde yeni pencereler açıldı ve o saatin yelkovanı hala zihnimde dönüp durmakta
Reklam
Reklam