Gökçen'in dün gölgesinde oturduğu ağaç yaklaşık yirmi adım ileride bütün ihtişamı ile dikiliyordu. Önce dallarına baktı, sonra dibine. Bir görülene bir görülmeyene. Bir dikilene bir gömülene.
Bir uyuyup uyanmıştım. Sonra hepsi gitmişti. Gözümü açıp kapatana kadar herkes benden alınmıştı. Bir gecede bildiğim bütün doğrular, tuttuğum eller, yaslansığım omuzlar gitmişti. Sadece tek bir gecede... Neden gitmişlerdi?
Yüksek hedeflerim yoktu. Hayattan fazla da bir beklenti içinde değildim zaten. Babamın bana bu ismi verirken bu tip bir kız evlat hayal etmediğine emindim. Peki idealist bir insan mıydım? Hiç değildim.
