Bu kadar zevk aldığım ve içimde bir şeyleri yerinden oynatan bir kitap uzun zamandır olmamıştı. Hatta net olarak konuşursam en son Yabancı'yı okuduğumda - 3 yıl önce- bu kadar keyif almıştım.
Tutunamayanlar'ı uzun uzun incelemek istiyordum aslında. Okuduğum öğrendiğim kadarıyla modernist ve postmodernist roman anlayışından, üst kurmaca tekniğinden, bilinç akışından, bireyin yabancılaşması konusundan, aydın eleştirisinden bahsedecektim.
Paylaştığım alıntıları okuyunca bunu yapmaktan vazgeçtim. Şu karantina günlerinde belki de daha farklı ve daha yakın bir şey bulduğumu düşündüm. Şöyle anlatayım bu şeyi:
Selim Işık intihar etti. Koronavirüs ilk defa görüldü. Turgut Özben'in haberi oldu. Ülkeler durumun ciddiyetini anladı. Selim Işık'ın intiharını araştırmaya başladı. Ülkelerde acil bir biçimde çalışmalar başladı. Turgut Özben yavaş yavaş kendisini sosyal yaşamdan koparmaya başladı. Neredeyse bütün ülkelerde sosyal izolasyon çağrıları yapıldı. Selim ile alakalı tüm bilgileri bulmaya ve düzenlemeye çalıştı. Korona virüsle alakalı tüm bilgiler öğrenilmeye çalışıldı. Olric ile ilk konuşma yapıldı. İlk ölümler geldi. Turgut Özben kendini tamamen Selim Işık'ın intiharına adadı. Tam anlamıyla sokağa çıkma yasakları geldi. Olricle sürekli konuşmalar başladı. Ölümler kontrolden çıktı. Turgut Özben bir daha görülmedi. Tüm ülkeler kendi içine kapandı ve şimdilik hiçbir çözüm bulunamadı.
Oğuz Atay'ın ironik kalemi bir yana bu kitapta Selimciğim Işık'ın kafasının içindeki bir karantinayı buldum. Buna neden olan virüsse "kendine ve topluma yabancılaşma-19" virüsü. Belki de Dünya Edebiyatçılar Örgütü bunu bir pandemi ilan etmeli. Çünkü şimdiden bir sürü Tutunamayan hastalığına yol açtı.
Benzetmeleri, mizahları bırakırsak şunu düşünelim: Kafasının içinde sosyal olarak izole olan
Reklam
Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Büyük bir yorgunluk duyuyorum, yılların yorgunluğu. Okuyamıyorum, düşünemiyorum.