Ta derinlerime bakmak hep zor geliyor. Özellikle de negatif duyguların tam ortasındayken. Nasıl tarif etsem? Her şeyin yolunda olduğunu biliyorum ama gerçekten de yolunda olduğunu devamlı kontrol etmekten de kendimi alamıyorum ve bu süreçte kendimi mahvediyorum gibi.
Beni kural ve kalıpların içinde tutan bütün bu tekrarlayan davranışlardan kopmak istiyorum. Kendi hayatıma sahip olmak istiyorum. Pişmanlık içinde yaşamamak için yapmak istediğim her şeyi yapmak istiyorum.
Ben de kendimi rahat, güvende hissetmek istiyordum; konuşup gülebilmek istiyordum ama sözlerim iki dudağım arasında parçalanıp gidiyordu. Seninle birlikteyken bile bir gölgeden ibarettim. Karanlık, çok karanlık bir şeydim; senin yanına yapışmış, yaptığın her hareketi taklit eden bir şey.
Daha genç olan kendimi övmek, ona doğru kararı verdiğini söylemek isterdim. İyice düşünüp taşındığımı, bir karara vardığımı ve yapmak istediğim şeyi yaptığımı.
Benim gibi olan başkalarını merak ediyorum, dışarıdan tamamen iyi görünüp de içeriden çürüyen, bu çürümenin hafif bir "iyi olamama" ama aynı zamanda "kahrolmama" halini taşıyan başka insanları.