kederin sağladığı manevi bilgi uğruna, verdiği fiziksel acıya razı olalım; bedenimizden kopan her parça ışıklı ve okunabilir bir şekle bürünerek eserimize eklendiğine, daha yetenekli kişilerin ihtiyaç duymadığı acılar pahasına eserimizi tamamladığına, duygular hayatımızı ufaladıkça eserimizi sağlamlaştırdığına göre, bırakalım bedenimiz parçalansın.
sevdiğimiz ve acı çektiğimiz anda bile, çalıştığımız saatlerde temayülümüz nihayet gerçekleşmişse, sevdiğimiz kişinin daha büyük bir gerçekliğin içinde eridiğini o kadar kuvvetle hissederiz ki, ara sıra onu unutmayı başarır, çalışırken, bu aşk yüzünden tamamen fiziksel bir rahatsızlığa benzeyen, sevilen kişinin hiçbir rol oynamadığı, adeta bir kalp hastalığından kaynaklanan bir acı çekeriz sadece.