"Yapar mıydı gerçekten? Biri yapabilir miydi? Beni korur muydu? Üstüme gelen arabalardan, yürüdüğüm uçurum kenarlarından, yağan yağmurlardan, çok sıcak güneşten, gök gürlemesinden, sigaranın dumanından, derin denizlerden ya da sarktığım köprülerden, insanlardan... Yeri geldiğinde kendimden, düşüncelerimden korur muydu?"
Kitap şöyle sonlandı: Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.
"Hayatımda İlk kez birisi bana, kendine çok dikkat et dedi. Anlamış onun kalbini taşıdığımı herhalde rastgele yürürken aklına geleyim sızlasın için zaman sen olmayınca geçmiyor sen olunca da yetmiyor üşüyorsan söyle seni bir kat daha seveyim..."