Yazık! hem kıyasıya harcıyorsun kendini,
Hem gönlün yeltenmiyor hiç kimseyi sevmeye.
Biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni,
Ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye.
Öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan;
Hiç umurunda değil kazsan kendi kuyunu,
Çekinmezsen güzelim canevini yıkmaktan
Onarmak olmalıyken asıl amacın onu.
Şu hâlde biz de sabrı öğretelim kedere,
Çünkü pek de bilindik bir bahtsızlık hâli bu,
Aşka denk düşer tıpkı düşünceler, hayaller
İç çekişler, arzular ve gözyaşları gibi;
Bunlar işte zavallı aşkın takipçileri.