Her zaman olduğu gibi müthiş bir Sabahattin Ali yorumu. İnsanın iç dünyasındaki huzursuzluktan kavgalarına kadar ne varsa bu kadar mı güzel kelimelere dökülür. Doğru bir terim olur mu bilmiyorum ama melankolik yönüyle tanıdığım şiirlerden bildiğim Sabahattin Ali bu kitapta bende zirve yapmıştı. Kitabın sonunda ciddi bir şekilde ağlamıştım. Eminim okuyan herkes mutlaka kendinden bir şeyler bulmuştur. Aksi mümkün değil. Çünkü bizim kendimize bile itiraf edemediğimiz hislerimizi bir kalemde yazıvermiş. Okumayan var ise muhakkak okuyun derim.
Benim hayatta sizin kadar tecrübem yok.
Pek az insanla tanıştım ve daima kendimle yaşadım. Görüyorum ki, başka yollardan gittiğimiz halde ikimiz de aynı neticeye varmışız: İkimiz de birer insan arıyoruz , kendi insanımızı.