Ezgi
@maigece
Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
566 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Kendimizi tamamen dış dünyaya göre konumlandırmamız ne yazık ki ruhumuzla olan bağlantımızı yitirmemize yol açıyor.
Sayfa 8 - Destek Yayınları, 75.Baskı
Reklam
Ruhumuzun sesini duymaz olduk. Bizi harekete geçiren, motive eden içsel şeylerin kaynağının ne olduğunu da sorgulamıyoruz.
Sayfa 7 - Destek Yayınları, 75.Baskı
Artık sormak gerek, "Bu aslında ben değilim" dediğimiz şeyleri neden yapıyoruz, neden kişiliğimizi "şişiriyoruz"? Neden görünüşte her yere uyan ama hepsi birbirinden farklı "ben"lerden oluşuyoruz?
Sayfa 6 - Destek Yayınları, 75.Baskı
Hep bir yola çıkıyoruz, planlar, programlar yapıyoruz. Evdeki hesap çarşıya uymadığında başkalarına kızıyoruz, bazen kapıları kapatıyor, kendimizi hapsediyoruz, önümüzdeki duvarı hissediyor ama bir türlü onu yıkamıyoruz. Bazen olanlara kötü talih deyip geçiyoruz. Kendi trajik hikâyemizi tekrarlamak zorunda kalıyoruz. "Nereye gittiğimiz önemlidir ancak aynı derecede önemli olan bir diğer şey de nereye kimin gittiğidir." Yola çıkarken fark etmiyoruz bile, kimdir yanımıza aldığımız?
Sayfa 6 - Destek Yayınları, 75.Baskı
Bir yandan dış dünyanın beklentilerine göre üstümüze geçirdiğimiz, içine sığmaya çalışırken çekiştirip durduğumuz kıyafetler, öte yandan zihnimizin ürettiği düşünceler, biyolojimizin dayattığı dürtüler, uykumuzda bile duyduğumuz derinlerden gelen gümbürtüler...
Hangisini dinleyeceğiz?
Kendimizi mi, dış dünyayı mı, yoksa yeraltından gelen sesleri mi?
Sayfa 5 - Destek Yayınları, 75.Baskı