Ezgi
@maigece
Bir kitabı okurken geçen iki saatin, ömrümün birçok senelerinden daha dolu, daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.
566 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Tekrarlanan, renksiz, içe kapanık bir hayat... Değişimden korkan, yenilikten kaçan, kendi yarattığı küçük ve güvenli dünyada sıkışıp kalmış bir ruhun dışavurumuydu bu.
Sayfa 8 - PDF
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Düşünceleri genellikle kendi iç dünyasında gezinirdi. Geçmişten kopuk anılar, gerçekleşmemiş hayaller, anlamsız kaygılar zihnini meşgul ederdi.
Sayfa 7 - PDF
Pencereden görünen bu dünya, Hayri Bey için hem bir sığınak hem de bir hapishaneydi. Dışarıdaki hayata karışmaya cesaret edemediği için, onu uzaktan seyretmekle yetinirdi. Bu seyir, ona bir tür sahte hâkimiyet duygusu verirdi. Sanki bu insanların hayatlarına dokunmadan, onların sırlarına vakıf olabiliyordu. Ama aynı zamanda bu durum, kendi yalnızlığını, hayattan kopukluğunu daha da belirginleştirirdi.
Sayfa 6 - PDF
Gerçekte, o pencereden görünen dünya ile kendi dünyası arasında aşılmaz bir duvar vardı. Ve Hayri Bey, bu duvarın arkasında, kendi yalnızlığıyla baş başa kalmaya mahkûmdu.
Sayfa 6 - PDF
Sanki herkes, Hayri Bey gibi, hayatın anlamını yitirmiş, sadece alışkanlıkların ve mecburiyetlerin sürüklediği bir yolda ilerliyordu.
Sayfa 4 - PDF