manwe

Dokunduğun her duyguda Bir başkasına ait parmak izleri vardı Ya da duyguları öldürülmüş sevdanın ipuçları Sen hep daha önce öpülmüş bir kadının Dudaklarında sana dair cümleler bekledin Oysa ıslanan kelimeler Bir başkası adına sana yönlendirilmiş Öznesi eylemine uymayan Devrik cümleler kurmaya görevlendirilmişti Onu öperken başka birinin gölgesi araya giriverirdi hep Ve aslında sevişlerin senle olmadığını bilemedin Kapanan gözlerde sen hep Bir başka resim üzerine fotomontajdın azizim Defolu caddelerde fotomontaj - Karaçalı, Defolu Caddelerde Fotomontaj.
Reklam
Tanrı öldü. Tanrı ölü. Onu öldüren biziz. Kendimizi nasıl avutacağız biz katillerin katili? Neydi bıçaklarımızın altında ölümüne kan döken? Dünyanın sahip olmuş olduğu bu en kutsal ve en kudretli şey Bu kanı kim silecek üzerimizden? Hangi kefaret bayramlarını, hangi kutsal oyunları icat etmemiz gerekecek? Fazla büyük değil mi bize bu davanın yüceliği? Sırf ona layık olmak için bizim de Tanrı olmamız gerekmez mi? Friedrich Nietzsche
Yan yana yürümeyelim diye dar yapılmış kaldırımlar Ve yan yana yürümeyelim diye dar kafalıydı insanlar Ve sırf dardı diye kafalar, düşünmeyi bırakıp sevmeyi denedik. Sarılmak yakar bizi deyip aşkı hep uzaktan sevdik.
Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse; Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse; Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan, Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse... -Atsız, Geri Dönen Mektup.